Arte

Dos estupendos mosaicos bizantinos das igrexas de Ravena aos templos gregos de Sicilia e os anfiteatros romanos doutras cidades, a arte italiana, en todas as súas formas expresivas, esténdese marabillosamente no curso dos séculos -desde o imperio romano até a actualidade- sorprendendo continuamente a sensibilidade do observador.
Italia é o País de Donatello, Tintoretto, Tiziano, Giorgione: autores dun gran número de extraordinarias e valiosas obras de arte. Na Escola de Cimabue recibiu a súa formación artística Giotto, o artista máis importante do século XIV, autor do Campanario de Florencia e dos frescos da Basílica Superior de San Francisco de Agarrades. Os príncipes dos séculos XV e XVI encomendaron a pintores, escultores e arquitectos, a tarefa de embelecer as súas residencias e cidades. Tamén o fixo a curia papal: na primeira metade do século XVI operan, neste campo, Rafael e Miguel Anxo. Este último é escultor (A Piedade, Basílica de San Pedro), arquitecto (Cúpula de San Pedro) e pintor (Capela Sixtina). A pintura do Renacemento ?así como tamén a literatura- redescubre os temas mitológicos da antigüidade: na pintura O Nacemento de Venus (aproximadamente 1485, Galería dos Uffizi, Florencia), Botticelli representa á deusa do amor nacendo da espuma do mar.
Gian Lorenzo Bernini, pola súa banda, é o intérprete máis importante do período Barroco. É arquitecto, pintor, escenógrafo, comediógrafo e, sobre todo, escultor. Recibe a súa formación artística en Roma, onde traballa toda a súa vida como artista oficial dos Papas e das máis importantes familias romanas. A súa produción artística é extraordinariamente ampla e variada, froito da espléndida combinación da arquitectura, a escultura e a pintura. As súas esculturas máis famosas son Apolo e Dafne (1622-24), conservada na Galería de Vila Borghese, e a Éxtase de Santa Teresa (1644-51), na igrexa de Santa María da Vitoria, ambas as en Roma. Durante máis de cincuenta anos Bernini ocupouse das obras de ampliación e decoración da Basílica de San Pedro, para a cal realizou a praza coa Columnata (1657-65), o Baldaquín (1624-33), a Cátedra de San Pedro (1656-66) e as tumbas de dous Papas. Tamén decorou as principais prazas romanas con fontes monumentais, como a fermosa Fonte dos ríos (1648-51) de Praza Navona.
No século XVIII Canaletto pintou as súas espléndidas imaxes de Venecia e da vida veneciana, inmersas nunha luz e unha atmosfera sumamente realistas. Neste século produciuse o retorno dos ideais clásicos -tanto na literatura como na arte- estimulados por numerosos achados arqueolóxicos, entre os cales se destacan o de Herculano e Pompeya: Antonio Canova (Amor e Psique, 1787-93, Colección de Possagno - Treviso) foi, indubidablemente, o maior intérprete do Neoclasicismo no campo da escultura.
O Novecentos italiano foi interpretado por varios autores, diferentes e orixinais, como os futuristas Boccioni, Balla e Carrà, así como tamén Giorgio De Chirico, Renato Guttuso e Alberto Burri. Este último (1915-1995) emprega materiais ?pobres? para realizar as súas obras, como bolsas, plástico e alcatrán. O artista agride a materia con queimaduras e rachos. Os materiais son os protagonistas absolutos: non representan nada, senón que suxiren estados de ánimo, sufrimento e tormentos arraigados no home e na vida.


http://www.italianculture.net/espaniol/arte.html